شمارهٔ ۲۰۶ - این مرثیه را از زبان قرة العین امیر رشید فرزند خود گوید
دلنواز من بیمار شمائید همهبهر بیمار نوازی به من آئید همه
من چو موئی و ز من تا به اجل یک سر مویبه سر موی ز من دور چرائید همه
من کجایم؟ خبرم نیست که مست خطرمگر شما نیز نه مستید کجائید همه
دور ماندید ز من همچو خزان از نوروزکه خزان رنگم و نوروز لقائید همه
سنبلستان خطم خشک نگشته است هنوزبه من آئید که آهوی ختائید همه
اجلم دنبه نهاد از برهٔ چرخ و شماهمچو آهو بره مشغول چرائید همه
من مه چارده بودم مه سی روزه شدمنه شما شمس من و مهر سمائید همه
گر بسی روز دو شب همدم ماه آید مهرسی شب از من به چه تاویل جدائید همه
چون مه کاست شب از شب بترم پیش شماکز سر روز بهی روز بهائید همه
سرو بالان شمایم سر بالین مراتازه دارید به نم، کابر نمائید همه
من چو گل خون به دهان آمده و تشنه لبمبر گل تشنه گه ژاله هوائید همه
از چه سینه به دلو نفس و رشتهٔ جانبرکشید آب که نی کم ز سقائید همه
همه بیمار پرستان ز غمم سیر شدندآنکه این غم خورد امروز شمائید همه
چون سر انگشت قلم گیر من از خط بدیعدر خط مهر من انگشت نمائید همه
پدر و مادرم از پای فتادند ز غمبه شما دست زدم کاهل وفائید همه
به منی و عرفاتم ز خدا درخواهیدکه هم از کعبه پرستان خدائید همه
بس جوانم به دعا جان مرا دریابیدکه چو عیسی زبر بام دعائید همه
آه کامروز تبم تیز و زبان کند شده استتب ببندید و زبانم بگشائید همه
بوی دارو شنوم روی بگردانم ازوهر زمان شربت نو در مفزائید همه
تنم از آتش تب سوخته چون عود و نی استچون نی و عود سر انگشت بخائید همه
گر همی پیر سحرخیز به نی برد تبنی بجوئید و بر آن پیر گرائید همه
مگر این تب به شما طایفه خواهند بریدکز سر لرزه چو نی بر سر پائید همه
من چو مخمور ز تب شیفته چشمم چه عجبگر چو مصروع ز غم شیفته رائید همه
آمد آن مار اجل هیچ عزیمت دانیدکه بخوانید و بدان مار فسائید همه
جان گزاید نفس مار اجل جهد کنیدکز نفس مار اجل را بگزائید همه
من چو شیرم به تب مرگ و شما همچو گوزنبر سر مار اجل پای بسائید همه
چون گوزن از پس هر ناله ببارید سرشککز سرشک مژه تریاک شفائید همه
من اسیر اجلم هرچه نوا خواهد چرخبدهید ارچه نه چندان بنوائید همه
نی نی از بند اجل کس به نوا باز نرستکار کافتاد چه در بند نوائید همه
مهرهٔ جان ز مششدر برهانید مراکه شما نیز نه زین بند رهائید همه
روز خون ریز من آمد ز شبیخون قضاخون بگریید که رد خون قضائید همه
فزع مادر و افغان پدر سود نداشتبر فغان و فزع هر دو گوائید همه
چون کلید سخنم در غلق کام شکستبر در بستهٔ امید چه پائید همه
تا چو نوک قلم از درد زبانم سیه استاز فلک خستهٔ شمشیر جفائید همه
چشم بادام من است از رگ خون پسته مثالبه زبان آن رگ خون چند گشائید همه
خوی به پیشانی و کف در دهنم بس خطر استبه گلاب این خوی و کف چند زدائید همه
چون صراحی به فواق آمده خون در دهنمز آن شما زهرکش جام بلائید همه
جان کنم چون به فواق آیم و لرزان چو چراغگر چو پروانه بسوزید سزائید همه
من چو شمع و گل اگر میرم و خندم چه عجبکه شما بلبل و پروانه مرائید همه
جان به فردا نکشد درد سر من بکشیدبه یک امروز ز من سیر میائید همه
تا دمی ماند ز من نوحهگران بنشانیدوا رشیداه کنان نوحه سرائید همه
هم بموئید و هم از مویهگران درخواهیدکه به جز مویهگر خاص نشائید همه
بشنوانید مرا شیون من وز دل سنگبشنوید آه رشید ار شنوائید همه
اشک داود چو تسبیح ببارید از چشمخوش بنالید که داود نوائید همه
خپه گشتم دهن و حلق فرو بسته چو نایوز سر ناله شما نیز چو نائید همه
پیش جان دادن من خود همه سگجان شدهایدزان چو سگ در پس زانوی عنائید همه
چون مرا طوطی جان از قفس کام پریدنوحهٔ جغد کنید ار چو همائید همه
من کنون روزهٔ جاوید گرفتم ز جهانگر شما در هوس عید بقائید همه
وقت نظارهٔ عام است شما نیز مرابهر آخر نظر خاص بیائید همه
الوداع ای دمتان همره آخر دم منبارک الله چه به آئین رفقائید همه
الوداع ای دلتان سوختهٔ روز فراقدر شب خوف نه در صبح رجائید همه
پیش تابوت من آئید برون ندبهکناندر سه دست از دو زبانم بستائید همه
من گدازان چو هلالم ز بر نعش و شمابر سر نعش نظاره چو سهائید همه
چو نسیج سر تابوت زر اندود رخیدچون حلی بن تابوت دوتائید همه