شمارهٔ ۹۷

۷ بیت

شبی به شوخیم، آن ترک سیمتن بکشدمرا چو شمع سحرگه در انجمن بکشد

چگونه طاقت گفت و شنیدمی آرماز آن دو لب، که مرا ذوق یک سخن بکشد

ز بس که گشتم و چهرش عیان نگشت مراخیال آن کمر و فکر آن دهن بکشد

روا مدار، چو من عندلیب نغمه سرایشبی به گلشنم، آن زلف چو زغن بکشد

چگونه بوسه توانم زدن به پیرهنشمرا که یک نفس، آن بوی پیرهن بکشد

مرا وطن سر زلف تو بود و دور شدمجدا ز زلف توام حسرت وطن بکشد

میسر است که با تیغ ابروان بکشیمخواه تا دگری در چه ذقن بکشد

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر بیانگر احساسات عاشقانه شاعر است که تحت تأثیر زیبایی و جذابیت معشوقه‌اش قرار دارد. شاعر به طور نمادین از شمعی صحبت می‌کند که در محفل سحرگاهی می‌درخشد و خود را درگیر عشق می‌بیند. او از شدت اشتیاق و آرزوی دیدار معشوقه‌اش صحبت می‌کند و احساس می‌کند که تمامی وجودش تحت تأثیر زیبایی‌های اوست. همچنین به سختی‌های عشق و تأملاتی درباره رابطه‌اش اشاره می‌کند و به نوعی حسرت دوری از معشوقه‌اش را احساس می‌کند. در نهایت، شاعر از خطراتی که ممکن است در عشق پیش بیاید نیز سخن می‌گوید و به خود می‌گوید که نباید دیگران را به دردسر بیندازد.