شمارهٔ ۳۶

۵ بیت

ای که لبت کوثر و رویت بهشتبی تو عذاب است مرا گشت کشت

شور توام از سر و مهرت ز دلمی نشود گر بشود خاک خشت

با تو مرا هرچه بود زشت، خوببی تو مرا هرچه بود خوب، زشت

سیم و زر از بهر نثارت نکوستمرد نبرد آن که بمُرد و بهشت

بر رخ آن ماه به خطّ غبارخامه صنعت غم افسر نوشت