شمارهٔ ۳۰

۸ بیت

ای که نرسته در چمن سرو به دلربائیتحیف، که همچو گل بود، عادت بی وفائیت

ای مه آفتاب رخ، در شب تار عاشقاناشک فشانده شمع جمع، از غم روشنائیت

سینه به خاک برنهد، تن به هلاک در نهدپشت فلک اگر کشد، بار غم جداییت

گر تو رها کنی، اسیر از تو جدا نمی شودبندگران کجا برد، پای دل رهاییت

هر که شد آشنای تو، عهد به تیغ نگسلدتیغ بلا کجا برد، رشته آشناییت

مسند جم نبایدم، تاج کیان نشایدمسلطنتی است جاودان، مرتبه گداییت

هرچه زنی تو تیغ کین، ناله فرو برد دلمزخم تو را به جان خرد، هر که بود فداییت

افسر، اگر گرفت زنگ، آینه دلت ز غم،جلوه یار شد کنون، صیقل غم زداییت

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به زیبایی و بی‌وفایی معشوقه‌اش اشاره می‌کند. او از درد جدایی و غم ناشی از آن سخن می‌گوید و احساساتی عمیق از عشق و فراق را بیان می‌کند. شاعر به معشوقه‌اش می‌گوید که حتی اگر او را رها کند، عشق و وابستگی‌اش از بین نمی‌رود. همچنین، او اشاره به پیوند عمیق میان خود و معشوقه‌اش دارد که نمی‌توان آن را قطع کرد. در نهایت، شاعر به سلطنت و مقام عشق اشاره می‌کند و بر این نکته تأکید می‌کند که عشق و آرزوهایش ارزشمندتر از هر پادشاهی است.