شمارهٔ ۱۷۶

۷ بیت

بشکست سنگ محنت عشق تو نام مندردا، که ریخت آب رخ و ننگ و نام من

تا من شدم غلام سگ پاسبان دوستشد ماه، شمع محفل و کیوان غلام من

یک بوس از آن دو لعل ندارم طمع فزونسویش کسی بود که رساند پیام من؟

ای باد چون روی به طواف حریم او،با عجز و انکسار، رسانی سلام من

بعد از درود و عرضِ سلام و دعا بگو،کی پر غرور دلبر با احترام من

آن قدر از غم تو بگریم، که خون اشکبستاند از عقیق دو لعل تو کام من

گفتم ؛ شبی چُو شمع ، بسوزم ز پرتُوَت،شد پخته از وصال تو سودای خام من

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به احساسات عمیق عاشقانه و درد و رنجی که از عشق معشوق می‌آید، می‌پردازد. شاعر از شکستن دلش به خاطر عشق معشوق سخن می‌گوید و از نگرانی‌اش درباره‌ی نام و ننگی که به واسطه‌ی این عشق بر او تحمیل می‌شود، ابراز ناراحتی می‌کند. او همچنین نشان می‌دهد که چه اندازه با عشق از خودگذشتگی می‌کند و خود را به عنوان غلام معشوق معرفی می‌کند. شاعر از بوسه‌های معشوق آرزو می‌کند و از باد می‌خواهد که پیامش را به معشوق برساند. در نهایت، به غم شدیدش اشاره می‌کند و بیان می‌کند که در اثر عشق و وصال معشوق چگونه می‌سوزد و شیدا می‌شود.