شمارهٔ ۱۶۷

۷ بیت

دوش از درم درآمد، آن سرو سیمتنشادان و خوی فشان و غزلخوان و خنده زن

با رویی، ای بمیرم، تاراج دین و دلبا مویی، ای نباشم، یغمای جان و تن

دلهای خستگانش، اندر شکنج زلفجانهای بی دلانش، اندر چه ذقن

بر چهره دلفریبش هی رشحه رشحه خویچون قطره قطره ژاله بر برگ نسترن

زلفیش و مو بمو، همه زنجیر عاشقانموئیش و تو بتو، همه زنار برهمن

از لوح سیمگونش پیدا، غبار مشکدر حقه عقیقش، پنهان دُر عدن

شمع رخش، به مشعل خورشید سخره خوانلعل لبش، به معدن یاقوت طعنه زن

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از زیبایی و جذابیت محبوب خود سخن می‌گوید. محبوبی با موهایی سیاه و چهره‌ای دلربا که شاد و خندان است. او با ویژگی‌های ظاهری‌اش دل‌ها را می‌رباید و بر روح و جان عاشقان تاثیر می‌گذارد. زلف‌های او همچون زنجیر عاشقان را به هم متصل کرده و زیبایی‌های چهره‌اش مانند قطرات شبنم بر گل نسترن است. لب‌های او شبیه به یاقوت و چهره‌اش درخشان‌تر از خورشید است. شاعر به طرز عاشقانه و رازآلودی به وصف این زیبایی‌ها پرداخته و احساسات عمیق خود را به تصویر کشیده است.