شمارهٔ ۱۵۹
از نوا کم نکنم، تا نکند آزادمگر قفس گلشن و گلشن قفس صیادم
آن نهان عشوه، که آوردی و بردی دل مناز تنم جان رود و آن نرود از یادم
رنج دل در طلب راحت جان دولت نیستدولت آن است که من در طلبش جان دادم
هیچ کم می نکند زآتش و آب و دل و چشمغم عشق تو، که چون خاک دهد بر بادم
تو چو شیرینی و پرویز هوس پیشه، رقیبسینه ام کوه و غمت تیشه و من فرهادم
نهم از دایره خط عدم، پا آن سویدست جور تو گر این گونه کند بنیادم
افسر، از قید وجود و عدم آزاد شدمتا به دام سر زلفین بتان افتادم