شمارهٔ ۱۴۷

۹ بیت

چو یاد خوی تو آید در آتش سخنمگذارم آن که بسوزد ز شعله‌اش دهنم

هر آن که سوز درون مرا کند انکارعجب کند که ببیند به غیر پیرهنم

پس از وفات من از داغ عشق خواهی یافتکه رسته لاله خونین ز دامن کفنم

گهی شهاب و گهی از شهاب می سوزمفرشته باشم و در اوج دست اهرمنم

درآن بهار که هرگز خزان نیابد دستمنم که زمزمه آموز بلبل چمنم

بگیر دست من ای باغبان که در این باغ،ز پا فتاد سرو و شکسته سمنم

به پارس زادم و نشو و نما به چین دارمکه چین نافه زلف تو خوش تر از وطنم

تو آمدی و عدم شد وجود من یکسردر آن مکان که تو باشی گمان مبر که منم

بیاد شمع جمال تو هر سحر، افسرمیان جمع، فروزان چو شمع انجمنم

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به عواطف و احساسات عمیق خود نسبت به عشق و محبوبش اشاره می‌کند. او بیان می‌کند که یاد محبوبش، مانند آتش، بر دلش تأثیر می‌گذارد و او را می‌سوزاند. شاعر به تضادهای وجودی خود اشاره می‌کند و از درد و رنج ناشی از عشق می‌گوید. پس از وفاتش، عشق او به گونه‌ای نمایان خواهد شد که مانند لاله‌ای خونین از دامن کفنش سر بر خواهد آورد. او خود را در حالتی بین فرشته و اهریمن توصیف می‌کند و از زیبارویی محبوب سخن می‌گوید که برایش به شدت مهم و مقدس است. شاعر می‌خواهد که محبوبش دست او را بگیرد و در باغی که مملو از زیبایی‌هاست، به کمک او بیاید. در نهایت، او به عشق و زیبایی محبوب اشاره می‌کند و بیان می‌کند که وجودش وابسته به محبوب است و خود را همچون شمعی در جمع دیگران احساس می‌کند.