شمارهٔ ۱۴۱

۸ بیت

که می‌گوید که من دلبر ندارمکه از زلف بتان دل برندارم

دل صدپاره‌ام را مرهمی کوکه تاب خنجر دیگر ندارم

خوشم با گلستان چشم خونینکه غیر از لاله احمر ندارم

بکش تیغ و بکش بی جرم ما رابگو پروایی از محشر ندارم

به بالینم بیا تا بر تو ریزموجودی را که در بستر ندارم

ز لخت دل کنم جان را مداواکه دارویی از این خوش تر ندارم

ننوشم بی دو لعلت ساغر میکه خون دل در آن ساغر ندارم

کشد آن ترک بر افسر اگر تیغ،من از خاک درش سر بر ندارم