شمارهٔ ۱۴۰

۸ بیت

حالت چشم تو و قصه بیماری دلمی توان یافت طبیب از اثر زاری دل

بخت بیدارتو داند که من و مردم چشمچشم خوابی نکنیم از غم بیماری دل

من و چشم تو و دل هر سه علیل و بیمارهم مگر لعل تو آید به پرستاری دل

خون شد از بس که غم لعل تو را خورد دلمنکند لعل تو از بهر چه غمخواری دل

یک گرفتار در این شهر نباشد چه کنم؟با چنین بی خبران شرح گرفتاری دل

هیچ دانی که چرا از وطن آواره شدمجای ما نیست درآن زلف ز بسیاری دل

شب نبوده است در آن زلف سیاه پرخم،که مرا گم نشود جان به طلبکاری دل

هرچه از دوست جفا دید وفا کرد دلمافسر، آیین جفا بین و وفاداری دل

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره درد و رنج عشق و بیماری دل است. شاعر به تصویر کشیده که چگونه عشق و غم چشم دیگری بر دل او تأثیر می‌گذارد و او را بیمار کرده است. او از امید به دیدن معشوق و نیاز به پرستاری از دل غمگین خود صحبت می‌کند. همچنین، شاعر به درد جدایی و آوارگی از وطن اشاره می‌کند و از وفاداری خود در برابر جفای دوست گلایه می‌کند، در حالی که هنوز به عشق و دلتنگی‌اش ادامه می‌دهد. در این شعر، احساساتی چون غم، عاشقی، و انتظار به خوبی به تصویر کشیده شده است.