شمارهٔ ۱۳۳

۷ بیت

خوشا سودای عشق و روزگارشوز آن خوش تر به جان ما شرارش

دلم در زلف او عمری اسیر استمن آشفته سامان یادگارش

توانم برد چشم ناتوانشقرارم برد زلف بی قرارش

مسلمانان ز عشق روی خوباندلی دارم، ندارم اختیارش

بنام ایزد مرا باشد نگاری،که مانی شرمسار است از نگارش

نمی دانم چه باغست این محبتکه برق آرد به جان گل شرارش

در آن وادی که عشق آید به جولانجهان تسخیر یک چابک‌سوارش

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به عشق و زیبایی‌های آن اشاره دارد. شاعر از احساسی عمیق نسبت به معشوق صحبت می‌کند و بیان می‌کند که چگونه دلش در زلف او اسیر است و نمی‌تواند از یاد او رهایی یابد. احساسات او نسبت به معشوقش به قدری قوی است که چشم ناتوان او و زلف بی‌قرارش آرامش را از او می‌گیرد. همچنین، عشق به زیبایی‌های معشوق برای مسلمانان هم ارزشمند است و شاعر از ایزد می‌خواهد تا او را در این عشق یاری کند. در نهایت، شاعر از قدرت عشق می‌گوید و اینکه چطور می‌تواند جهان را تسخیر کند.