شمارهٔ ۱۳۰

۶ بیت

چشمه حیوان بر ارباب هوشچیست لب مغ بچه باده نوش

افسر و دیهیم فریدون و جمنیست مگر خم می، می فروش

می نچشی نشئه صهبای عشقهمچو سبو گر نکشندت به دوش

دل شده چون شمع به سوز و گدازامشبم از عشق تو مانند دوش

گوش فلک را نشوم گوش وار،تا نکشم حلقه عشقت به گوش

افسر، اگر پخته عشقش نه ای،چون خم می ز آتش غیرت بجوش