شمارهٔ ۱۲۹

۹ بیت

آیم از دیر مغان سرخوش و مست و مدهوشحلقه بندگی پیر مغانم در گوش

یک زمان مطرب ما نغمه سراید که برقصیک طرف ساقی ما باده بریزد که بنوش

تا چرا داده به من لعل مروّق ساقیچون خم باده حریفان همه در جوش و خروش

نشوم مست و خراب از می ناب ای ساقیتا حریفان نکشندم چو سبو دوش به دوش

خوش تر آن است که بر باد دهیمش چو غبار،سر ما گر نشود خشت خم باده فروش

تا چه حکم آیدم از درگه دیوان قضا،چشم بر ساقیم و گوش به الهام سروش

شد بهار و به فغان آمده مرغان چمن،غفلت است آن که در این فصل نشینی خاموش

عاشق آن است که بی خود کندش نغمه عشقنه که از زمزمه مرغ سحرگه مدهوش

ساقی مجلس اگر باده از آن دست دهدافسرا، جان و دل خویش به جامی بفروش

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به حال و هوای خوشایند و مستی در میخانه‌ی مغان می‌پردازد. شاعر از حالتی سرمست و شاداب سخن می‌گوید که در آن حلقه‌ی بندگی پیر مغان را به دوش دارد. او به باده و نغمه‌ی مطرب اشاره می‌کند و به زیبایی می‌گوید که تا زمانی که حریفان با او هستند، باید از می ناب مست شود. شاعر از بی‌خبری و غفلت در بهار سخن می‌گوید و این که عشق حقیقی انسان را به نوعی بی‌خود و شاداب می‌کند. در نهایت شاعر به اهمیت خلاصه کردن جان و دل در باده می‌پردازد و دعوت می‌کند که از این لحظات لذت ببریم.