شمارهٔ ۱۲۴

۷ بیت

آن که حیرانیم افزود ز پا تا به سرششد چو مو پیکرم از حسرت موی کمرش

عاشق از لعل لبش یک دو سه بوسی نگرفتتا نپرورد به لخت دل و خون جگرش

ترسم از رنج بمیرد دل و افسوس خوریدر غم عشق جدایی مپسند این قدرش

مرده دل هیچ نداند غم عشق گل و سروهم مگر زنده کند نغمه مرغ سحرش

تا گل گلشن ما، لاله دوری افروختسوخت پروانه صفت مرغ دلم بال و پرش

هر نهالی ثمری دارد و سرو قد دوستآن نهالی است که عاشق فکنی شد ثمرش

دلم اندر خم آن زلف نهان گشت و کنونهست عمری که نیامد نه اثر نه خبرش