شمارهٔ ۱۱۹

۷ بیت

وه چه خوش است گلشن و باد خوش بهاریشلاله و داغ آتشین، سنبل و بیقراریش

سرو سهی به بوستان یاد قد تو می‌کندهر نفسی که می‌زند دم ز نوا قناریش

سنبل بی قرار تو می ببرد قرار منتا ز نسیم بشنوم قصه بیقراریش

در چمن و در انجمن جمله بود ز عشق تو،بلبل و بیقراریش، عاشق و دلفکاریش

از غم و شادی جهان گوشه گزیده ایم ماگل رخ و بی وفایی اش، دلبر و غمگساریش

گر بزنی تو بر جگر، تیر هلاکم ای پسر،زخم تو را بود سپر، سینه و زخم کاریش

دوش همی به عشوه ها، گفت بنال افسرا،بلبل مست شد کجا زمزمه اختیاریش؟