شمارهٔ ۱۱۰

۷ بیت

ساقی بیار باده که آمد بهار بازشد صحن بوستان چو عذار نگار باز

ساقی به روی گل قدحی پر کن و ببخشکو اعتبار عمر که آید بهار باز

گل در چمن چو شاهد ما لاله برفروختشد وقت جام باده و بوس و کنار باز

در ساحت چمن بود از جنبش نسیمسنبل چو زلف لاله رخان بیقرار باز

عطار گرنه باد بهاری است، پس چرا،در باغ برده طبله مشک تتار باز

ور نیست لاله شاهد هرجایی از چه رو،افروخته به کوچه و برزن عذار باز

افسر، ز جور لاله عذاران سروقددارد رخی ز لاله خونین نگار باز