شمارهٔ ۱۰

۷ بیت

بر فرق کوه اگر بزنم برق آه راسوزد چنانکه آتش سوزنده کاه را

بر اشک و آه من به غلط طعنه ها مزنبنگر چها اثر بود این اشک و آه را

این اشک دجله ای است که ویران کند جهانو این آه شعله است که سوزد گیاه را

با سنگدل بتی سر و کارم فتاده استکو از ثواب فرق نیارد گناه را

جای زنخ بداده به پیرامن عذارز افسونگری به ماه رسانیده جاه را

ای کاش همچو دامنش افتادمی به پایتا بوسه اش همی زدمی خاک راه را

افسر بنال خوش که کسی منع عاشقاننتوان نمود، ناله بیگاه و گاه را