شمارهٔ ۹۶ - ایضا له

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)قافیه: رد۵ بیت

خدایگان اکابر که پادشاه نجومطریق بندگی او به چشم دل سپرد

فلک که بر سر عالم رواست فرمانشز حدّ طاعت او پای ز استر نبرد

به حکم بنده نوازی چو فرصتی باشدبه چشم لطف به احوال من فرو نگرد

چو ماجرای من و روزگار می داندکه در شماتت اعدا چگونه می گذرد

حدیث منصب شغل و عمل نمی گویمبه قرض خاصه اگر در خورد غمی بخورد

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به بزرگی و مقام خدایگان اکابر و پادشاه نجوم اشاره می‌کند و از طریق بندگی و تواضع به حضوری دل‌نشین و معنوی سخن می‌گوید. او به قدرت و فرمانروایی فلک بر امور عالم تأکید کرده و نشان می‌دهد که حتی فلک هم در برابر او سر تسلیم فرود آورده است. همچنین شاعر با اشاره به چالش‌ها و مشکلاتی که در زندگی با آن‌ها مواجه است، از خداوند می‌طلبد که با لطف و رحمت به او بنگرد و در زمان‌های سختی، او را در نظر داشته باشد. در نهایت، شاعر از حکایت‌های نامطلوب زندگی خود نمی‌گوید و صرفاً آرزو دارد که در مشکلاتش مورد التفات خداوند قرار گیرد.