شمارهٔ ۴۲ - وله ایضا
در شعر من بعیب نگیرند اهل فضلگر جای جای قافیه بعضی مکرّرست
معنی سر سخن بود و قافیه تنشبر یک تر ازو او دوسر، آن چون دو پیکرست
گر قافیه دو باشد و معنی یکی بدستلیک اربعکس باشد آن سخت در خورست
زیرا که بوستان سخن را درختهااوضاع قافیه ست و معانی بروبرست
یک میوه بر درختی چندان شگفت نیستبر یک درخت میوه دو گونه عجب ترست