شمارهٔ ۳۰۹ - ایضا له

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)قافیه: ی۱۲ بیت

شهاب دین که زبانم پر از مدایح تستزهی که هست ز تو جان فضل را شادی

به دست عقل زبان خیال دربستیبه نوک کلک در سرّ غیب بگشادی

گشاده گشت بیک ره طلسمهای علومچو تو طلایۀ فکرت بدو فرستادی

مرا که اهل سخن بندگی کنند به طلوعبجای خود بود ار باشد از تو آزادی

ز من به حضرت شاه جهان رسان و بگویکه ای یگانۀ عالم به مردی و رادی

بریخت بخشش تو خون لعل و آب گهربکند خنجر تو بیخ ظلم و بیدادی

ز جود دست تو بیداد بر زرو گهرستوگرنه داد همه چیزها نکو دادی

عروس خاطر من رغبت جناب تو کرداگر قبول ترا هست رای دامادی

نوالة شرف از غایبان دریغ مدارچو در سرای کرم خوان عام بنهادی

صدای صیت تو آواز داد و خواند مرامگو که خواندت؟ وینجا چگونه افتادی؟

بکنه آرزوی کس، کسی دگر نرسدچنان که هست ترا آرزو چنان بادی

به وقت لطف و نوازش مکن فراموشمکه در دعای سحرگه مرا تو بر یادی

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر از شهاب دین با مدح و ستایش از محبوبش آغاز می‌شود و به تمجید از فضل و بزرگی او می‌پردازد. شاعر به ویژگی‌های برتر محبوب خود اشاره می‌کند و تصریح می‌کند که او با عقل و خیال خود، رازهای علوم را کشف کرده است. شهاب دین تلاش می‌کند تا پیام خود را به شاه جهان برساند و از او می‌خواهد که به او توجه کند و از بخشش و جودش یاد کند. او همچنین به عشق و اشتیاق خود نسبت به محبوب اشاره می‌کند و از او می‌خواهد که او را فراموش نکند و در وقت لطف و نوازش، یادش را زنده نگه دارد. به‌طور کلی، شعر درباره عشق، ستایش و درخواست برای توجه محبوب است.