شمارهٔ ۲۴۸ - ایضا له

وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: رخرم۳ بیت

گفتم چو بسته ام کمر بندگیّ توبهر میان خویش ز جوزا کمر خرم

در خاطرم نبود که بر خوان دولتتآب آنگهی خورم که به خون جگر خرم

لایق شناسی از کرم خود که بردرتمن جان برایگان دهم و نان به زر خرم

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به بیان احساس بندگی و وابستگی خود به معشوق می‌پردازد. او اعلام می‌کند که با عشق و ارادتش به معشوق، خود را به زنجیر بندگی او بسته است. شاعر به یاد می‌آورد که در زندگی‌اش هیچ‌گاه اجازه نداده که از نعمت‌های الهی و خوشی‌ها استفاده کند، مگر آنکه از دل و جان برای معشوق هستی‌اش را فدای او کند. در نهایت، او از بزرگی و کرم معشوق می‌گوید و ابراز می‌کند که جانش را برای او فدای می‌کند، حتی اگر بخواهد، نان و زندگی‌اش را نیز برای او قربانی کند.