شمارهٔ ۲۱۶ - ایضا له

وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)قافیه: وس۶ بیت

ای ضمیر تو غیب را جاسوسوی تو مسعود و دشمنت منحوس

مدّتی رفت تا مرا کرمتنه ز مطعوم داد و نه ملبوس

کرده یی حبس رسم من بی جرموین هم از بخت و طالع معکوس

چیست موجب که از میان رسومرسم من گشت ناگهان مطموس

مکن ایخواجه رسم من بفرستمشکن بیش از این مرا ناموس

ور گناهی حوالت است به منغلّه مطلق کن و مرا محبوس

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به نوعی گفتگو با ضمیر و درونیات انسان است. شاعر از ضمیر خود به عنوان جاسوسی که غیبت را رصد می‌کند، یاد می‌کند و او را متهم به دشمنی می‌کند. او از مدت‌ها انزوای خود و عدم بخشش و کرامت سخن می‌گوید و از عدم توانایی برای برگزاری مراسمات و سنن خود ناراحت است. شاعر از حاکم یا ارباب می‌خواهد که بیش از این آبرویش را نبرند و اگر گناهی به او نسبت داده شده، آن را به طور مطلق نادیده بگیرند. در نهایت، احساس حبس و ناامیدی خود را به تصویر می‌کشد.