شمارهٔ ۲۰۷ - ایضا له

وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)قافیه: راندگر۶ بیت

سر فرازا چرا رها کردیرسم و آیین سروران دگر؟

نه هر آنکس که چاکریّ تو یافترفت در خون چاکران دگر؟

بر فلک گرچه ماه و خورشیدندنیز هستند اختران دگر

در سرای توصد گران بیشندبر سرش گیر یک گران دگر

هنر و فضل و شعر یکسونههستم آخر چو آن خران دگر

بر من از روزگار جور بسیستنهم این نیز هم بر آن دگر

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به یادآوری سرور و مقام بالای خود می‌پردازد و از رها کردن آن یاد می‌کند. او اشاره می‌کند که هر کسی نمی‌تواند همانند او به مقام و مرتبه دست یابد و حتی اگر در آسمان ماه و خورشید باشند، باز هم ستاره‌های دیگری وجود دارند. همچنین به این نکته تأکید می‌کند که در محیط او افراد زیادی هستند که مقام‌های بالا دارند و او نیز در مقایسه با دیگران از ارزش و استعداد بالایی برخوردار است. شاعر به مشکلات و سختی‌هایی که در زندگی‌اش تجربه کرده اشاره می‌کند و این وضعیت را به دیگری ربط می‌دهد.