گنج

شمارهٔ ۲۰۲ - وله ایضا

گفته بودی مرا که چیزی گویکه نبایدت کرد استغفار
هر چه گفتم من از مدیح و غزلبعضی از وی دروغ بد ناچار
همچو تو اختیار از آن کردمتا همه راست باشدم گفتار
نه به دنیام برد باید شرمنه به عقبی در آیدم بشمار