شمارهٔ ۱۱۸ - وله ایضا

وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)قافیه: شد۱۵ بیت

مژده ای دل که کار دیگر شدو انچه می خواستی میسّر شد

یار از راه جور برگردیدمشفق و مهربان و چاکر شد

کار اگر بسته بد گشایش یافتعیش اگر زهر بود شکّر شد

دل که چون لفظ او مقیّد بودهم بسعی خطش محرّر شد

نامه فرمود و دل خوشیها دادچون که حال منش مقرّر شد

کلک بیمارش احتما بشکستبا من از آنچه بود بهتر شد

اشتهیّ دروغ کرد آغازبا سر پرسش مزوّز شد

بر گرفتم ز درج درّش مهردامنم پر ز درّ و گوهر شد

مردم چه مشم ابن مقلمة وقتبندۀ آن خط چو عبهر شد

بر بیاض خودش سوادی کردکه از او چشم جان منوّر شد

دیده بر حرفهاش مالیدمحالی از اب لطف او تر شد

خط مشکین او چو بر خواندممغز جانم ازو معطّر شد

شاخ طبعم گهر ببار آوردچون کش الفاظ او مصوّر شد

هر چه دشنام و خشم بود از منبه دعا و ثنا برابر شد

کلک او کرده بود عربده زانکزان معانیش باده در سر شد

خلاصه

هوش مصنوعی: غزل بیانگر خوشحالی و شگفتی شاعر از تغییرات مثبت در زندگی‌اش است. او از برگشت یار سخن می‌گوید که دیگر بددل نیست و به محبت و دوستی روی آورده است. مشکلات و غم‌ها کم‌کم جای خود را به شادی داده‌اند و دل شاعر که قبلاً در بند بود، حالا آزاد و خوشحال شده است. نامه‌ای از یار دریافت کرده که باعث دلخوشی او شده و کلمات آن نامه به قلبش شادی و روشنی بخشیده است. شاعر همچنین بیان می‌کند که هر چه کینه و خشم احساس می‌کرد، اکنون به دعا و ستایش تبدیل شده است و این احساسات مثبت نتیجه‌ی زیبایی و معانی کلام یار است. در نهایت، او از قدرت کلمات و تأثیر آن‌ها بر روح و جان خود سخن می‌گوید.