شمارهٔ ۶۲
سحرگهان که دم صبح در چمن گیردچهار سوی چمن نافۀ ختن گیرد
نسیم افتان خیزان چو مست عربده جویبباغ در جهد و جیب نسترن گیرد
خروش مرغان بر سرو بن چو دلشده ییکه یار خود را بر پای در سخن گیرد
بشکل لاله نگر خال عنبرین بر لبچو یار خود را بر پای در سخن گیرد
گل شکفته چو معشوق شوخ کز عاشقزر قراضه در اطراف پیرهن گیرد
خیال سبزه و شبنم برو بدان ماندکسی که قبضۀ شمشیر در سفن گیرد
درست گویی زنجیر زلف یار منستچو روی آب ز باد هوا شکن گیرد
حدیث مشک خطا پیش او خطا باشدچو باد فایده ز انفاس یاسمن گیرد
چو غنچه هر که در این وقت تنگ دل باشددلش گشاده شود چون ره چمن گیرد
درین چنین ره وقتی بحدّ پایۀ خویشهمه کسی پی دلدار خویشتن گیرد
ببوی یار بنزدیک گل شوم، او نیزز بی وفایی رنگ نگار من گیرد
دلم ز غصّۀ او قطره قطره خون گرددز راه دیده یکایک برون شدن گیرد