شمارهٔ ۳۲
باد نوروزی ره بستان گرفتدست عاشق دامن جانان گرفت
نو عروسان چمن را دست ابرپای تا سر در در و مرجان گرفت
صبح خندان چون دمی از صدق زدحالی آن دم در گل خندان گرفت
همچو بیماران دیگر باد راآرزوی صحن سروستان گرفت
گل فروشست از سر خوبان باغابر کز چشمش جهان طوفان گرفت
دست بر عالم فشاند آزاد وارسرو چون کارجهان آسان گرفت
عزم استقبال گل دارد درختاز شکوفه سیم در کف زان گرفت
جامهای گازری در سر کشیدشاخ را چون در چمن باران گرفت
هر درختی کو قد یارم بدبداز تعجّب دست در دندان گرفت
چون صبا نشناخت کس قدر بهارزان چنانش در میان جان گرفت