شمارهٔ ۱۳۶

وزن: مفعول مفاعلن مفاعیلن (هزج مسدس اخرب مقبوض)قافیه: اره۷ بیت

ای غمزهٔ تیز تو جگرخوارهوی لعل تو طیرهٔ شکرپاره

هم وعدهٔ تو دراز بی‌حاصلهم چشم ضعیف تو ستمکاره

برگشته بصد هزار نومیدیاز کوی تو عاشقانِ بیچاره

همچون گل و لاله ماه و خور پیشتبر خاک همی نهند رخساره

مگذار که زلفکان هندویتناهمواری کنند همواره

هر گه که کنم حدیث وصل توگوید غم تو که هان، دگرباره

شد در دل ما به دولت عشقتغم خانه‌نشین و صبر آواره

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به توصیف احساسات عمیق عاشقانه و درد ناشی از جدایی می‌پردازد. شاعر از غم و نارضایتی‌اش نسبت به عشق و فراق صحبت می‌کند و به زیبایی معشوق اشاره می‌کند. او از وعده‌های نافرجام و چشم‌های معشوق که به او ظلم می‌کند، ابراز ناامیدی می‌کند. شاعر تصویر عاشقانی را ترسیم می‌کند که به درگاه معشوق غمگین و بیچاره به خاک افتاده‌اند. همچنین به زلف‌های معشوق اشاره می‌شود که همواره مانع وصال است. در نهایت، شاعر تأکید می‌کند که عشق و غم در دلش جا دارد و او را در وضعیتی آشفته نگه می‌دارد.