شمارهٔ ۱۲۹
نگارا چند ازین پیمان شکستنز پیشانی دل سندان شکستن
کمانِ ابروان در هم کشیدنوز او در جان من پیکان شکستن
سر زلف تو زان ناتندرستتکه باشد عادتش پیمان شکستن
لبت را رسم باشد گاه خندهگهر را کار در دندان شکستن
شکر را عیش شیرین تلخ کردنقدح را خنده اندر جان شکستن
دهانت راست عادت وقت گفتارز شکّر پستهٔ خندان شکستن
دلم زندان غم گشتست و این راستهمیشه عادت زندان شکستن؟
چه مردی باشد اندر عهد بستنبه دشواری و پس آسان شکستن؟
بدین سستی که پیمان تو باشدبیک ساعت دو صد بتوان شکستن