شمارهٔ ۱۱

وزن: فعولن فعولن فعولن فعولن (متقارب مثمن سالم)قافیه: مگرفتست۸ بیت

دل غنچه را باز این غم گرفتستکه پشت بنفشه چرا خم گرفتست

نقاب از رخ او بخواهد گشودنصبا غنچه را زان فرادم گرفتست

چمن را خط سبزه منشور ملکستکه اقلیم شادی مسلّم گرفتست

مگر چشم من دید در خواب نرگسکه چشمش ز چشمم چنین نم گرفتست

مزاج گل از مشک و می شد سرشتهکزن بوی و زان رنگ در هم گرفتست

شد از زلف یارم بشولیده کارشبنفشه ازین روی ماتم گرفتست

رضا داد لاله بخون پیالهکه خونش گرفتست و محکم گرفتست

همه راز دل غنچه با باد گویدتو آن ساده دل بین که محرم گرفتست

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره غم و اندوهی است که بر دل غنچه و طبیعت حاکم است. غنچه به خاطر خم شدن بنفشه نگران است و می‌خواهد که صبا نقاب از چهره‌ی محبوبش بردارد. اشاره می‌شود که چمن با خط سبزه و زیبایی خود، شادی را به ارمغان آورده است. در خواب، غنچه به نرگس نگاه کرده و از عمق این نگاه متعجب شده است. گل، مزاجی خوشبو و رنگین دارد و این زیبایی ناشی از پیوندش با عطر مشک و می‌باشد. زلف یار باعث پریشانی او شده و بنفشه به همین دلیل دچار اندوه است. در پایان، دل غنچه به باد می‌گوید تمام رازهایش را، در حالی که باد فقط ساده و بی‌خبر است.