شمارهٔ ۱۰۴

وزن: مفاعیلن مفاعیلن فعولن (هزج مسدس محذوف یا وزن دوبیتی)قافیه: یش۸ بیت

مکن بر من ستم جانا از ین بیشبکارت می نیاید به بیندیش

لبت خون می چکاند از دل مننمک خون آورد پیوسته از ریش

مرا دل خود ز جور چرخ ریشستتو بیهوده نمک بر ریش مپریش

بخون زندگانی تشنه ام زانککه سیر آمد دلم از هستی خویش

ازین پس دست ما و دامن صبرببینم تا چه خواهد آمدن پیش

همی یکسان نماند کار گیتیگهی نوشست کار او و گه نیش

بصبر احوال دیگر گون شود همکسی باید که دارد صبر ازین بیش

ز تو روزی بکام دل رسم لیکبخون دل بر آید کار درویش

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر از شاعر به بیان درد و رنجی می‌پردازد که از سوی محبوبش متحمل می‌شود. شاعر از محبوبش می‌خواهد که بیشتر از این بر او ستم نکند و می‌گوید که لب‌هایش به دل او درد می‌زند و این عذاب روحی را تحمل نمی‌کند. او به زندگی‌اش اشاره می‌کند و می‌گوید که دیگر نمی‌تواند از درد هستی خود سیر شود. در نهایت، شاعر به صبر اشاره می‌کند و می‌گوید که آینده را باید با صبر تماشا کرد، چرا که اوضاع دنیا همیشه یکسان نمی‌ماند و روزهای خوش و بد در نوبت هستند. در نهایت، امیدی به وصال معشوق دارد، اما همزمان از دردهای درونی‌اش نیز می‌گوید.