شمارهٔ ۱۰۲

وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)قافیه: اببراتش۱۰ بیت

ای ز روی تو آب بر آتشدل ریشم متاب بر آتش

ای زرشک خط تو چون خط توجگر مشک ناب بر آتش

بجز از خال و چهرة تو زدودمن ندیدم حباب بر آتش

بر رخت دل چرا نهم خیره؟دل نباشد صواب بر آتش

لطف تو غالبست بر خشمتزانکه چیرست آب بر آتش

زلف هندوی تو بسان منستساخته جای خواب بر آتش

لیک من ساکنم بیاد تو ، اومیکند اضطراب بر آتش

زانک ب خون بیگناهان ریختمیکنندش عذاب بر آتش

گفتمش: چشم تو چرا فکنداین دل پر ز تاب بر آتش؟

گفت: آری بنزد بیمارانرسم باشد کباب بر آتش

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره احساسات عاشقانه و درد و رنج ناشی از عشق است. شاعر از معشوق خود می‌خواهد که با تابش زیبایی‌اش، آتش عشق او را خاموش کند. او دل ریش و بی‌تابش را به تصویر می‌کشد و اشاره دارد که زیبایی معشوقش مانند دانه‌های زرشک و درخشش خال اوست. شاعر از اضطراب و عذاب ناشی از عشق می‌گوید و به روشنی بیان می‌کند که عشق و جمال معشوقش بر تمام مشکلات غلبه دارد. در نهایت، شعر به رابطه عشق و درد اشاره می‌کند و اینکه خیره شدن به چهره معشوق درد دل را افزایش می‌دهد.