شمارهٔ ۳۶ - وله یمدحه ببلد الری و بهنیّه بالنیروز.!
بزرگوارا روزت همیشه نوروزستچو وقت گل همه اوقات عمر تو خوش باد
بدامن تو هر آنکو گلی فشاند بقصدبسان گل همه عمرش زخار مفرش باد
چو لاله هر که برت رخ نمی نهد بر خاکگر آب صرف خورد در مزاجش آتش باد
کجا چو سر و درین روزگار آزادیستببندگیّ تو استاده، دست بر کش باد
چو شاه خلق تو عرض سپاه لطف دهدسلاح دارش سوسن، گلش سپرکش باد
بقصد مذهب نعمان هر آنکه سعی کندز باد قهر تو چون لاله دل مشوّش باد
حسود بدرگ اگر پرده کژ دهد با توچنان بریشم ناساز در کشاکش باد
بران طویله که جاه عریض تو بکشندکمینه لاغری آن سپهر ابرش باد
بقصد جان عدو چون کمان کینه کشیمسیر عزم تو پرتاب تیر آرش باد
سوی مصاعد رفعت که نسر واقع شدهمای رایت قدر تو مرغ مرعش باد
زکعبتین شب و روز در سکّرۀ چرخچو تاج نرگس نقش مقاصدت شش باد
چو نیست لایق قربان جاه تو خصمتز تیر حادثه باری دلش چو ترکش باد
سلیل سلب تو یک دانۀ قلادۀ مجدکه جان جانها برخی آن پری وش باد
اگر چه دامن کوهست جای پروردششچو لاله از دم لطف تو خرّم وکش باد
برای نازکی پای سایه پروردشبساط کوه که خار است اطلس ورش باد
کسی که دست سیه جز بخانه ات خواهدبه پنجه های سیه خانه اش منقّش باد
به باز همّت عالی اگر بپیماییچهار طاق فلک جمله کم ز یک رش باد