شمارهٔ ۱۸۸ - و قال ایضآ یمدحه
ای زیاد دهنت در لب جان شیرینیوی گرفته ز لبت کام جهان شیرینی
شکر است؟آب حیاتست؟ لبست آن؟ جانست؟خود ندانم که چه چیز است بدان شیرینی
هر کجا چهرۀ تو سفرۀ خوبی گسترددهنت آورد آنجا بمیان شیرینی
بندۀ آن لب لعلم که بشیرین کاریآورد بیرون زان غالیه دان شیرینی
گر بیفزود مرا از سخنت دلگرمیگر می افزاید بی هیچ گمان شیرینی
از دهان تو بتنگ آمده شیرینی از آنکدر دهان تو نهادست زبان شیرینی
خط تو سبزه و لبها نمکست آنگه چهنمک و سبزه که نارد بزیان شیرینی
همه آرام دل من ز شکر خندۀ تستگرچه سودی نکند در خفقان شیرینی
از رخت کام دل اندوزم اگر عمر بودنحل حاصل کند از گل بزمان شیرینی
نکنم روی ترش گرچه کنی تیزیهاگرچه تلخست حدیثت، چو روان شیرینی
اگرت در دل من جای بود نیست عجبدر دل تنگ گرفتست مکان شیرینی
نیشکر را اگرش در لب شیرین گیریدر دل نی چو نی آید بفغان شیرینی
مکن ای جان جهان ناخوشی از حد بمبرچون جهان با من اگر چند چو جان شیرینی
گرچه شیرین دهنی، چرب زبانی میکنزانکه با چربی به خورد توان شیزینی
دل تنگم چو به مهمان دهانت آیداز حدیثت بمن آرد بنشان شیرینی
لب و دندان و زبان و سخنت شیرینندآری ، تو بر تو خوانند چنان شیرینی
من غلام خط هندوی تو کو پیش دو چشمچون بدزدید از آن تنگ دهان شیرینی
نشود دور بچوب از تو چو از چوب نباتهر که داند که تو بر دل بچه سان شیرینی
تنگ شکرّ چو فراخست در آن شکّر تنگزو بکام دل تنگم برسان شیرینی
وگر از تنگ شکر خرج نخواهی که کنیبه اوام از سخن من بستان شیرینی
شکر از لعل تو در خط شدارت باور نیستدر خط خواجه ببین مشک فشان شیرینی
رکن دین آنکه زبان قلمش وقت صریرچون لب یار دهد خنده زنان شیرینی
برنی رمح اگر دست بمالد بمثلهمچو نیشکّرش آید ز سنان شیرینی
آتش اندرزنم از سینه به نی بست شکرگر نهد با سخنش پیش دکان شیرینی
نحل را ماند آن کلک میان بستۀ اوکه خورد تلخ و عوض بخشد از آن شیرینی
قلمش زرد چو شمعست و ضرورت باشدچون همه ساله بود خورد توان شیرینی
بر مذاق عقلا لفظ و معانی و خوششهمچنانست که در آب روان شیرینی
عسلی دارد بر جامه و زنّار مجوسنحل اگر باسخنش کرد عیان شیرینی
بر شکر پسته بخندید که او بالفظشبچه کار آورد از خوزستان شیرینی
کاغذی بینم صابونی و بروی قلمشکرده بی زحمت آتش بدخان شیرینی
گر سر کلک سیه کار تو شیرین کارستبس عجب نبود از رنگ رزان شیرینی
سرورا کلک ضعیف تو بشیرین کاریتلخی عیش مرا کرد ضمان شیرینی
چون من اندیشه کنم در خط و لفظ تو شودمغز همچون شکرم در ستخوانی شیرینی
گر تو داری سخن خویش بخلق ارزانیدر جهان نیز نیابند گران شیرینی
سخت شچمست چو بادام شکر گر نکنددرنی از شرم حدیث تو نهان شیرینی
طوطی ارباتو کند دعوی شیرین سخنیهذیانست و بود در هذیان شیرینی
درنی و چوب گرفتار از آنست نباتکه بدزدید از آن کلک و بنان شیرین
گر کسی برتو تقدّم کندان منصب نیستتره اوّل بود و آخر خوان شیرینی
کارکی پیش گرفتست بفرّ تو رهیکه در آن کار بود ناگزران شیرینی
همه شیرینی عالم ز تو میباید خواستکه همی باردت از لفظ و بیان شیرینی
زین شکرها که بمعیار خرد موزونستچون چشیدی بکش اکنون بقپان شیرینی
تا بشکر تو دهان خوش کنم ار خود بمثلآرزو آیدم اندر پی نان شیرینی
چون تهیگاه نیم، پر ز شکر گشت دهانکآمد از خاطرم اندر غلیان شیرینی
میتوانم که بیارایم ازین سان خوانیاز لطایف ز کران تا بکران شیرینی
لیک قاصر نظران از ره صورت گویندکه نخوردیم خود از عرس فلان شیرینی
شکر تو بر من و بر من شکر تو باریاز تو خواهم من و از من دگران شیرینی