شمارهٔ ۱۵۴ - وقال ایضآ یمدحه

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)قافیه: انبرسان۶۳ بیت

نسیم باد صبا بوی گلستان برسانبگوش من سخن یار مهربان برسان

مرا ز آمد و شد زنده میکنی هر دمبیاوبویی از آن ز لطف دلستان برسان

سپیده دم اگرت صد هزار کار بودنخست از همه پیغام عاشقان برسان

بلب رسید مرا جان، مده دمم زین بیشپیام یارچه داری؟ بیار ، هان برسان

برای مژدۀ وصلست دیده بر سر راهبکن تو مردی و آن مژده ناگهان برسان

چو بی ثباتی بنیاد عمر می دانیروا مدار توقّف ، همین زمان برسان

چو بخشد از لب خندان شفای بیمارانبیاد دار، بگو: بهرۀ فلان برسان

اگر بخاک در خواجه نیست دسترستز زلف یارم بویی بمغز جان برسان

ورا ز شمایل لطفش نشانیی داریمکن تصرّف و آنرا بدان نشان برسان

بچشمم ار نرسانی غبار درگه اوبگوش او ز لبم ناله و فغان برسان

بخاک پایش سوگند میدهم بر تومرا بآرزوی خویش اگر توان برسان

ز لطف خواجه نسیمی بجان مشتاقاننگفته یی برسانم؟سحرگهان برسان

همه جهان سخن از چابکی و چستی تستمکن تکاسل و آن راحت روان برسان

زمین در گهش ادرار خوار چشم منستز آب چشم من ادرار اوروان برسان

بحّق تو برسم روزی ار امان یابمتو حالی آنچت گویم بمن رسان ، برسان

بپای مزد ترا جان همی دهم اینکنگویمت که پیامم برایگان برسان

اگر ترا سرآن هست کین صداع کشیمنت بگویم ، بشنو که بر چه سان برسان

نخست غسلی از چشمۀ حیات برآربزیر هر بن مویی نمی از آن برسان

ز خلق خواجه خلوقی بساز و در خود مالپس آنچه فاضل باشد به مشک و بان برسان

برو برسم وداعی بر آی گرد چمنسلام باغ و زمین بوس بوستان برسان

چو در کنار گرفتی بنفشه و گل رادرود و پرسش نسرین و ارغوان برسان

زخواب نرگس بیمار را مکن بیدارببوی نرمک و آهسته در نهان برسان

درآن میان که وداع گل و بنفشه کنیخبر زنانۀ زارم بزند خوان برسان

دهان بمشک و بمی همچولاله پاک بشویپس آنگهی سخن من بدان دهان برسان

زبان سوسن آزاد رعایت بستاندعا و بندگی من بدان زبان برسان

چو جان زلطف درین کار برمیان بستیکمر ز منطقۀ چرخ برمیان برسان

پی سلامت ره حرز مدح او بر خوانبدم بخود برو سرتاسر جهان برسان

چو برجنان سفربال عزم بگشادیمکن شتابی و خود را بکاروان برسان

ز دل برون کن آن سستیی که عادت تستبدوستان من این طرفه داستان برسان

مباش منتظر آنکه نامه بنویسمتو نا نوشته همین دم بدو دوان برسان

نه جای گفت و شنیدست حضرت خواجهتو خود مشافهه بی زحمت بنان برسان

زروی خاک ترقّی کن و بلندی جویببام خانۀ افلاک نردبان برسان

ز هفت کنزل گردون قدم فراتر نهو گر توانی خود را بلامکان برسان

پری زسرعت عزمش بخویشتن بر بندرکاب خویش بچرخ سبک عنان برسان

و گر تو راه ندانی دعای من با تستبگو مرا بدر صدر کامران برسان

بدان بهانه که روزگار مظلومینیاز خویش بدان قبلۀ امان برسان

عراضۀ برکات دعای قدّیسانزچرخ پیر بدان صدر نوجوان برسان

بدست بوس مده زحمت آستینش راولی ز دور زمین بوس آبرسان برسان

دعا و خدمت و امثال این هزار هزارچنانک من بسپارم همان چنان برسان

ترا حجاب ز دربان و پرده داران نیستبدو حکایت حالم بسوزیان برسان

دمی برآور و پس انتها ز فرصت کنزبام در خزو حالم یکان یکان برسان

بخاک بارگه او نیازمندی مناگرت دست دهد قوّت بیان برسان

نیاز و آرزوی من بدست بوس شریفبدان قدر که بود قوّت و توان برسان

زشرح نالۀ زارم چو قصّه برگیریبکن مبالغت و تا بآسمان برسان

بگوش صخرۀ صمّا خروش و زاری منچو صیت خواجه باقصای قیران برسان

بنات خاطر او را بمهر در برگیردرود ابر بدان دست درفشان برسان

بعهد معدلتش بانگ پاسبان لحنستزصیت عدلش بانگی بپاسبان برسان

نه هم تو گفتی دریا و کان مرا گفتندنصیب ما زایادیّ آن بنان برسان

زباد دستی جودش تو نسختی داریبرای فایده آنرا ببحر و کان برسان

چنان که نعمت و بیکران رسید بمنتو نیز شکر و ثناهای بیکران برسان

بروز جود زر افشانی کفش دیدیتو نیم چندان در فصل مهرگان برسان

شب حوادث را پنبه می کنی سهلستبدوشاعی از آن رای غیب دان برسان

بصبح و شام باخلاص در هواخواهیشثواب فاتحه و سورة الدّخان برسان

زمرغزار فلک گر بری رهی بدهیقضیم مرکبش از راه کهکشان برسان

تو ناتوانی و ره دور و بار شوق گرانترا چگویم چندین که این و آن برسان؟

رها کن این همه و قالب ضعیف مراببر درآر و بدان دولت آشیان برسان

دگر صدور و بزرگان علی مراتبهمزمن دعا و زمین بوس رایگان برسان

ملازمان درش را و خواجه تاشان رابپرس یک یک و از من سلامشان برسان

بوقت منصرف از بهر ارمغانی راهبشارتی ز قدومش باصفهان برسان

زخاک پایش اگر شمّه یی بدست آریبرای آرزوی جان ناتوان برسان

دعای دولت او از زبان من این گویکه یاربش بامانیّ جاودان برسان

رکاب عالی او را و دوستانش راتو با مقاصد حاصل بخوان ومان برسان

نسیم باد صبا بیش روزگار مبرنماند صبرم ازین بیش ، وارهان ، برسان

خلاصه

هوش مصنوعی: شعر دربارهٔ آرزوی وصال و محبت است که شاعر از نسیم باد صبا می‌خواهد تا پیغام عشق و دل‌خواستگی‌اش را به معشوق برساند. او از نسیم می‌خواهد بوی گل و عشق را به گوشش برساند و هر لحظه او را زنده کند. شاعر از سپیده‌دم می‌خواهد که ابتدا پیام عاشقان را منتقل کند و همچنین از نسیم می‌خواهد که درود و پرسش‌ها را به گل‌ها و نرگس‌ها برساند. او به احوال خود و نیازش اشاره می‌کند و از نسیم می‌طلبد که غم و دردش را به معشوق برساند. در نهایت، شاعر به عمق آرزوها و دعاهایش می‌پردازد و از نسیم می‌خواهد که او را از این حالتی که در آن به سر می‌برد، رهایی بخشد و پیامش را به عشقش برساند.