غزل شمارهٔ ۵۰۰
بچاک سینه نه مرهم پی دوا بندمره فرار به صبر گریزپا بندم
نبسته است کس از چاره راه برغم عشقبروی سیل چه سود ار در سرا بندم
در آن چمن که گل وصل دسته بندد غیرمرا بس اینکه نگه را به پشت پا بندم
بروز عید چو قربان کنی حریفانرامرا بگوی که دست ترا حنا بندم
شمار هر سر موی تو گر دلم باشدهمه بموی میان تو دلربا بندم
بیک نگاهم از آن چشم فتنه جو بنوازکه دست فتنه افلاک بر قفا بندم
بهم به پیچم تار دل و رگ جان راکه صید معنی وحشی بمدعا بندم
سفر ز جور تو ناچار شد مگر یکچندز خاک غربت مرهم بزخمها بندم
بروز عید هوس گر کنم خودآرائیبخویش زیور از نقش بوریا بندم
کلیم نیست گشایش چو با کلید طلبچو قفل بسته لب از حرف مدعا بندم