غزل شمارهٔ ۴۳۱
دست و دل تنگ و جهان تنگ خدایا چکنممن و یک حوصله تنگ باینها چکنم
سنگ بر سینه زنم شیشه دل می شکندنزنم شوق چنین کرده تقاضا چکنم
در ره عشق اگر بار علایق همه رابفکنم، با گهر آبله پا چکنم
ماتم بال و پر ریخته ام بس باشدخویش را تنگ دل از دیدن صحرا چکنم
درد بیدردی چون باز دوا می طلبددردهای کهن خویش مداوا چکنم
منکه چون گرد بهر جا که نشینم خوارمجنگ با صدرنشینان بسر جا چکنم
گله از چرخ بود تیر فکندن به سپهرچون بجائی نرسد شکوه بیجا چکنم
خار بی گل شده هر جا گل بی خاری بودگر نبندم ز جهان چشم تماشا چکنم
کنج تنهائیم از گور درش بسته ترستعزلتم گر ندهد شهرت عنقا چکنم
سر و برگ جدلم نیست چو با خلق کلیمنکنم گر ببد و نیک مدارا چکنم