شمارهٔ ۹۶۳

قافیه: نگمن۷ بیت

نیست جای پانهادن بر زمینپرگل است امروز سرتاسر زمین

بسکه بار منت زلفت کشدمی گدازد نافه آهو بر زمین

در غمش از تندباد آه ماباخت همچون آسمان لنگر زمین

لاله و گل می دهد بوی کبابتا شد از یک قطره اشکم تر زمین

در نظر از جوش رنگارنگ گلکرده هر دم جلوهٔ دیگر زمین

بسکه پرکین دید از هر سبزه ایمی کشد بر آسمان خنجر زمین

وادون از بسکه جویا پرگلستپا خورد هر کس رود زین سرزمین

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به زیبایی و سرسبزی زمین اشاره دارد و تصویرسازی می‌کند که زمین پر از گل و خوشبوست. شاعر به شدت تحت تأثیر عشق و غم ناشی از آن است، طوری که عشق او چنان بر دلش سنگینی می‌کند که حس می‌کند حتی زیبایی‌های طبیعی زمین نیز تحت تأثیر این احساسات قرار گرفته‌اند. هر گل و لاله‌ای در این سرزمین جاذبه خاصی دارد و رنگ‌ها و عطرهایشان دلپذیر است. در نهایت، شاعر بیان می‌کند که هر کس که وارد این سرزمین شود، از زیبایی و خوشبوئی آن متاثر می‌شود و نمی‌تواند از دیدن آن عاجز بماند.