شمارهٔ ۹۶۲

قافیه: ادرچمن۵ بیت

از نسیم صبحگاهی کرده در بر پیرهنبرنتابد یوسف بوی ترا هر پیرهن

بیکسی اهل جهان را پرده پوش عیبهاستدر بر از گرد یتیمی کرده گوهر پیرهن

از لباس فقر کی نفعی شرارت پیشه راستگر زخاکستر بپوشد همچو اخگر پیرهن

از طراوت بسکه شادابی چو مینا باده رامی دهد جسم ترا اندام خود هر پیرهن

از لطافت در نیاید در نظر اندام یارمی نماید همچو بو در گل تنش در پیرهن

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر به زیبایی و لطافت لباس‌های مختلف اشاره شده است. شاعر با استفاده از تصاویری از طبیعت و احساسات انسانی، به اهمیت لباس و تأثیر آن بر شخصیت و ظاهر فرد پرداخته است. او از بوی خاص لباس‌ها و تأثیر آن بر یادآوری افراد و احساسات صحبت می‌کند و نشان می‌دهد که حتی لباس فقر هم می‌تواند زیبایی خاصی داشته باشد. در نهایت، شاعر به لطافت و زیبایی اندام محبوبش اشاره می‌کند و تأکید می‌کند که هیچ چیز به اندازه‌ی زیبایی طبیعی آن نیست.