شمارهٔ ۹۳۲
تنها همین ز چشم نه گوهر فکنده ایمیاقوت را ز دست چو اخگر فکنده ایم
زین دل که بسته ایم به این جسم عنصریدر چار موج حادثه لنگر فکنده ایم
دل را زیمن عشق که فیضش زیاد باداز عالمی به عالم دیگر فکنده ایم
در عشق چون دو قطرهٔ اشک این دو نشئه رااز چشم اعتبار، مکرر فکنده ایم
شکر خدا که از می توحید سرخوشیمیعنی هوای غیر تو از سر فکنده ایم
زاهد حریف این می مردآزمانه ایدل را فشرده ایم و به ساغر فکنده ایم
جویا سیاه مست ولاییم و خویش رابر خاک راه ساقی کوثر فکنده ایم