شمارهٔ ۸۹۹

قافیه: م۴ بیت

ننگ منت بر نتابد همت مردانه اممی رسد از آب خود مانند گوهر دانه ام

همتم هرگز نشد خجلت کش احسان کمیهیچگه از ریزش باران نشد تر دانه ام

می رساند رزق ما هر جا بود خود را به ماهمچو مور از خویش بیرون آورد پر دانه ام

من که از طور تجلی شعله افروز دلمکی گذارد برق بی زنهار پا بر دانه ام

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر بیانگر اراده و خودباوری شاعر است. او به هیچ وجه ننگ و منت را نمی‌پذیرد و به همت خود افتخار می‌کند. شاعر تأکید می‌کند که تلاش و زحمت او مانند دانه‌ای باارزش است که از آب خود سیراب می‌شود و هرگز از کمک دیگران خجل نمی‌شود. همچنین، او می‌گوید که رزق و روزی به طور طبیعی به او می‌رسد و مانند مور، تلاش می‌کند تا نیازهایش را تأمین کند. در نهایت، او از قدرت و شعله دلش سخن می‌گوید و اعلام می‌کند که هیچ چیز نمی‌تواند مانع پیشرفت و رشد او شود.