شمارهٔ ۸۸۶

قافیه: ردانهام۹ بیت

خاکساری را چو نقش پای تا دل بسته ایمخویش را چون جاده بر دامان منزل بسته ایم

حسنش از طفلی نمک پرورد شور عشق ماستما بجای مهره بر گهواره اش دل بسته ایم

شهد ناب از دیده می ریزد سرشک ما به خاکتا دل خود را به آن شیرین شمایل بسته ایم

تا توان روز جزا با این نشانش یافتنما ز خون خود حنا ز دست قاتل بسته ایم

زور وحشت الفت ما را ز کویش نگسلددل به تار زلف آن مشکین سلاسل بسته ایم

در حقیقت غنچهٔ گلزار نومیدی بوداینکه بر نخل حیات خویشتن دل بسته ایم

در پناه دردمندی از حوادث ایمنیمما که بر بازوی خود طومار از دل بسته ایم

خامشی مفتاح قفل بستهٔ دلها بودما لب خود را برای حل مشکل بسته ایم

حرز ما جویا دل پرمهر شاه اولیاسترشتهٔ جان را از آن با این حمایل بسته ایم

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر بیانگر عمق عشق و وابستگی شاعر به معشوق است. شاعر خود را به مانند خاکساری که در پی نقش پای معشوق است، توصیف می‌کند و از دل بستگی‌هایش به محبوب می‌گوید. او از احساسات عمیق و شوری که از زمان کودکی نسبت به معشوق دارد، سخن می‌گوید و دل را به مهره‌ای در گهواره و حلاوت نازکی که از چشمانش می‌ریزد، تشبیه می‌کند. شاعر با اشاره به دل‌بستگی‌اش، به نشانه‌های عشق و فراق اشاره می‌کند و خود را در دامان محبتی می‌بیند که به او امید و امنیت می‌بخشد. او در نهایت به خاموشی و نگه‌داشتن محبت اشاره می‌کند که موجب می‌شود دل‌ها قفل ببندند و از طرفی به وجود خصیصه‌ای همچون صداقت و محبت در وجودش افتخار می‌کند. در کل، این شعر نمادی از عشق پایدار و وابستگی عمیق به معشوق است.