شمارهٔ ۸۷۲

وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: ننسازدم۵ بیت

من که از جوش تجلی رشک نخل ایمنمپرتو شمع است چون فانوس گرد دامنم

نیست دمسازی ترا مانند من ای عندلیبیا تویی هنگامه رنگین ساز گلشن یا منم

درمندی خوی بد را می کند زایل ز طبعمی شود از فیض عشق آخر پری اهریمنم

من که می سوزد دلم در یاد شمع عارضینیست غیر از نور چون فانوس در پیراهنم

گر خدا ناکرده بگریزم ز دست انداز عشقجز دهان اژدها جویا مبادا مامنم

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از احساس قوی خود نسبت به عشق و زیبایی صحبت می‌کند. او خود را نوعی نخل می‌داند که از تجلی عشق بی‌نظیر است و احساس می‌کند که مانند شمعی در حال سوختن است. شباهت خود را به پرتو شمع و فانوس بیان می‌کند و به زیبایی‌های طبیعت و عواطفش اشاره دارد. او همچنین به خطرات عشق اشاره می‌کند و می‌گوید اگر از چنگ این عشق فرار کند، ممکن است به سرنوشتی بدتر بربخورد. در نهایت، او از عشق به عنوان نیرویی الهی و تغییر‌دهنده یاد می‌کند که باعث بهبود رویه‌های بد در او می‌شود.