شمارهٔ ۷۴

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)قافیه: ینایینهرا۸ بیت

بس که بگذارد زشرم آن مه جبین آیینه راهمچو آب از دست ریزد بر زمین آیینه را

پاک طینت قانع است از صاف لذتها به دردموم باشد خوبتر از انگبین آیینه را

در کف هر کس که باشد صفحهٔ تصویر اوستگشته از بس عکس رویش دلنشین آیینه را

می نماید عارضش از حلقهٔ زلف سیاهیا نشانیده است بر انگشترین آیینه را

شهد ناب آمد به جوش از حلقه های جوهرشعکس لعلت کرده شان انگبین آیینه را

چون مصفا شد دل از اندوه دنیا فارغ ستساده است از چین غم لوح جبین آیینه را

جوهرش افتد چو راز از سینهٔ مستان برونعکس او گر در طپش آرد چنین آیینه را

از سراپایش بسان چشمه میجوشد عرقکرده جویا بس که عکسش شرمگین آیینه را

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره زیبایی و تأثیر عمیق محبت و معشوق بر انسان است. شاعر با استفاده از تصویرگری‌های زیبا، به توصیف احساساتی می‌پردازد که از دیدن معشوق ایجاد می‌شود. او می‌گوید که زیبایی معشوق به قدری زیاد است که شرم از چهره‌اش به آینه می‌افتد، و خود معشوق در عین زیبایی، سادگی و پاکی را نشان می‌دهد. همچنین، شاعر به تأثیرات عاطفی و روحی عشقی که در دل دارد، اشاره کرده و می‌گوید که عشق خالص و زیبا می‌تواند آینه‌ای از دلنشینی و شادی باشد. در نهایت، او به نکات عمیق‌تری درباره تاثیر عشق و زیبایی بر روح و دل انسان پرداخته و نشان می‌دهد که عشق می‌تواند دل را از اندوه بیرون برد.