شمارهٔ ۶۹۵

قافیه: اشود۷ بیت

در این زمانه کسی نیست رو به من خنددمگر به روی دلم چاک پیرهن خندد

چو گل به باد دهد ساز و برگ هستی رابه هرزه هر که در این باغ یک دهن خندد

مرا ز یاد تو در سینه جوش فصل گل استلبم ز شوق از آنرو چمن چمن خندد

شکر به قیمت خاک سیاه هند بودچو شوخ من به دو لعل شکرشکن خندد

به قیل و قال دل اهل حال را مخراشلب خموشی این قوم بر سخن خندد

زبان حالت گلبن باین سخن گویاستکه هر که زر بفشاند به صد دهن خندد

زده است شوخی حسنش بهار را جویاز رو به گل ز بناگوش بر سمن خندد

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر احساس تنهایی و غم را بیان می‌کند. او می‌گوید که در دور و برش کسی نیست که به او بخندد، جز دلی که از دردش می‌خندد. او می‌خواهد بگوید که به مانند گلی که در باد رها شده، زندگی‌اش به هدر می‌رود. عشق و یاد محبوبش باعث شادی و خنده‌اش می‌شود، حتی در میان تلخی‌ها. شاعر به طعنه می‌گوید که زیبایی و شادی واقعی در دل‌های پاک و باطنی است که به خنده می‌رسند. او همچنین به شادی‌های ظاهری و درونی اشاره می‌کند و بر اهمیت واقعی بودن احساسات تأکید می‌کند. در نهایت، نه تنها زیبایی ظاهری انسان‌ها بلکه عمق وجودشان نیز در شادی و عشق نمایان می‌شود.