شمارهٔ ۶۹۴

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)قافیه: ودهبود۶ بیت

هر که چون صبح خودنمایی کردپیرهن بر تنش قبایی کرد

عشوهٔ لاجوردیی که تراسترنگ روی مرا طلایی کرد

چون توان دید ماه را کامشبچهره شد با تو بی حیایی کرد

دیدهٔ من ز دیدن رویتآشنایی به روشنایی کرد

نخورد آبی از زلال وصالدل که او خوی با جدایی کرد

شوخ بالا بلند من جویاسرو را خنده بر رسایی کرد

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به زیبایی و جذابیت معشوقه‌اش اشاره می‌کند. او از بیداری صبح و شوقی که در دلش به خاطر دیدن معشوقه‌اش ایجاد می‌شود، سخن می‌گوید. تصویری از زیبایی و جاذبه معشوق به تصویر کشیده شده که تأثیر زیادی بر شاعر گذاشته و چهره‌اش را درخشنده کرده است. شاعر همچنین به حس آشنایی و شوقی که از دیدن معشوق به او دست می‌دهد، اشاره می‌کند و در نهایت به طنازی و جذابیت معشوقه اش می‌پردازد که همچون سرو با قد بلندی و زیبایی خاص، دل را به خود مشغول کرده است.