شمارهٔ ۶۶۶
از شور جنون هیچ کس آگاه نمی بودگر سلسله جنبان دلم آه نمی بود
ای ضعف نمانده است مرا قوت نالهای وای چه می کردم اگر آه نمی بود
می داشت اگر کوکب اقبال بلندیدستم ز سر زلف تو کوتاه نمی بود
در ملک بدن شاه نمی بود دلت راگر نقش نگین بندهٔ درگاه نمی بود
از کاهش تن شمع صفت باک ندارمکاش آتش بیداد تو جانکاه نمی بود
می بستی اگر دیدهٔ بینش ز دو بینیجویا احدی پیش تو گمراه نمی بود