شمارهٔ ۵۷۸
عاقلان موعظه را زیب ده هوش کنندچون برآید گهر از بحر در گوش کنند
آه دلسوختگان کم نشود بعد از مرگبیشتر دود کند شمع چو خاموش کنند
هر قدر درد تو آرد به دلم روی کم استدرخور حوصله رسم است که می نوش کنند
نگهت بیخبر از خویش کند مردم راباده را راهزن قافلهٔ هوش کنند