شمارهٔ ۵۷۲

قافیه: انیمباد۴ بیت

چون شدم از خویش ره در بزم یارم داده اندرفته ام تا از میان جا در کنارم داده اند

بر مآل خویش خندم یا به اوضاع زمانمن که همچون گل یک خنده وارم داده اند

هر سر مو جوش وحدت می زند بر پیکرمتا ز دل پیمانهٔ لبریز یارم داده اند

چون گل داغش بخندد در فضای سینه امدیدهٔ گریان تر از ابر بهارم داده اند

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر با مضامینی از عشق و احساسات عمیق نوشته شده است. شاعر از دلتنگی و آرزوی بودن در کنار معشوق سخن می‌گوید و به عشقش اشاره می‌کند که او را از خود دور کرده است. او به زیبایی و لطافت احساساتش اشاره می‌کند و می‌گوید که چگونه در دلش عشق و شادی وجود دارد، حتی اگر دنیای بیرون نا امیدکننده باشد. همچنین، او از غم و اشک‌های خود نیز سخن می‌گوید که به خاطر محبت و یاد معشوق در او شکل گرفته است. در کل، شعر نمایانگر تضاد بین لذت‌های عشق و دردهای ناشی از دوری از معشوق است.