شمارهٔ ۵۳۰

قافیه: ونشود۶ بیت

خلعت بی طمعی زیب هنرور باشدآبرو شمع نهانخانه گوهر باشد

صبح از صدق صفا فیض جهانگیری یافتهر که دل را کند آیینه سکندر باشد

اینقدر خاک تمنا چه فشانی بر دل؟تا به کی آب حیات تو مکدر باشد

غیر را راه مده در حرم کعبهٔ دلنیست شایستهٔ مسجد که مصور باشد

چه بلایی است عزیزان مرض بیدردیداغ دل گر نشود نیک نکوتر باشد

این غزلهای تو جویا که بعینه قند استاز لبش گر شنوی قند مکرر باشد

خلاصه

هوش مصنوعی: شعر به توصیف زیبایی و ویژگی‌های هنری می‌پردازد. در آن گفته می‌شود که بی‌طمعی و صداقت در هنر باعث زیبایی می‌شود. همچنین اشاره شده که دل هر کسی که صادق باشد، همچون آینه‌ای شفاف است. شاعر از تداوم خواستن‌های بی‌جا و ناراحتی‌ها ناامید است و می‌پرسد که تا کی باید روح را با این تمناها آزرده کرد. او از ورود دیگران به دلش به عنوان حرم کعبه انتقاد کرده و می‌گوید که دل باید در برابر ناپاکی‌ها محفوظ بماند. در پایان، شاعر به زیبایی غزل‌های خود می‌بالد و می‌گوید که اگر کسی آنها را بشنود، همچون قند شیرین است.